Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘illusionist’

Irrational fears. Fooling yourself. Using magic to comfort the hurricane rushing through your veins. Constantly trying to reach a state of solemness, in which the real world is far away, a nightmare, and the present is silent: so calm and peaceful you are willing to forget everything you know, all the responsibilities you bear, all the weary days that lay ahead. It scares you, just the thought of it: it scares the hell out of you and you’re still wondering why. You think you could dissappear, if you just tried hard enough to erase yourself.

Sometimes I wish I were invisible, and had my own set of bodyguards to keep away all those irrational fears haunting me. Hunting me. No magic could save me, no gentle words, no excuses, no shams: it is just me facing the world. And stubborn as I am, I want to find my own way and do it my own way, otherwise I feel offended, held back, disregarded… All those critics everyday is way different than the feedback I am used to receive, and want to receive, therefore improving myself. It ain’t no deal. No compromis. Nothing.

Just one day everything will be solved. I am on the highest summit, looking down on everything that went wrong, I did wrong, I wanted to excuse for but I shouldn’t do. I know I forget easily. The happy things. Those bad things stay forever, and as I am growing older, it seems I lived on mistakes. I have to get used to it, I know. No one is perfect. But afterwards, standing on top of the mountain, there is always so much I want to say and want to do, but it will do no good. Stuck. I can’t do it again. I don’t want to do it again: I will just have to live with the fact I made it somehow.

The illusionist in fairyland. Sounds like a great job to me. Wiping away sadness, chasing away depression, enjoying the sun on my face and roaming all day long in an ever-beautiful world. Welcome to my world. Let me feel you the enchanting breeze, let me make you smile, let me make you forget all your misery…  Childish. Naive. Irrational. It is a temporary cure, and the farther you go into that serene world of yours, the harder it becomes to return to the real world.

Living with or living without the opportunity to escape the society for a while, you can’t stay there forever anyway. So then, will it make a difference, any difference at all?

Read Full Post »

Een giechelblondje in een lichtgroen operatiehemd en een knappe  man in een donkergroen operatieschort.  Ik werp een blik op de informatiebalk van de televisie: De nieuwe Uri Geller. De neiging om weg te zappen is heel sterk, maar aan de andere kant ben ik toch wel benieuwd wat de donkerharige dokter en het blondje gaan doen…

Het meisje is met trillende vingers, voorzien van lange tijgerprintnagels, bezig om een opgerold papiertje in een doorzichtige, pil-achtige capsule te stoppen. Haar lange zwarte fake wimpers bewegen zenuwachtig op en neer.

De dokterman vraagt of het lukt. Ja, antwoordt het meisje, genaamd Brandi, en ze overhandigt de pil aan de man, waarna de man de pil in een plastic beker doet. Vervolgens vraagt de man of het meisje zijn operatieschort wil dichtknopen. Nou, daartoe is ze wel bereid. Wat een aardig ding. Daarna wordt het blondje gevraagd op de operatietafel te gaan zitten. In het midden van een enigszins verhoogd podium staat een comfortabele ligstoel in de laagste stand (nee, dat is niet waar, maar ik heb alleen nog nooit een operatietafel met een kussen gezien…). Als een jong meisje wipt het blondje op de tafel. De man loopt ondertussen naar zijn verzameling spullen, schuin achter de tafel. Daar pakt hij met zijn vrije hand een dienblad met daarop een andere beker, gevuld met water. De camera zwenkt weer naar het meisje, dat schijnbaar angstig wacht tot de man klaar is.

De man loopt het beeld in en overhandigt het meisje de grote pil. De meeste mensen hebben moeite met het slikken van grote pillen, daarom heb ik hier een glaasje water. Hij overhandigt het glas aan het meisje en  gooit de pil op het dienblad. Ik bekijk de pil, de camera zoomt er nog verder op in. Wat een joekel. Het begint langzaam tot me door te dringen dat het blondje de grote capsule met het papiertje erin moet gaan doorslikken. We bekijken de zaal vanuit een andere camerapositie. Sommige vrouwen in het publiek zitten met hun handen aan hun wangen geplakt en kijken met grote ogen naar het podium. Het is zeker heel spannend. Op een projectiescherm achter de man speelt een soort woestijnzandfilm en het valt me op dat de achtergrondmuziek wel heel nauw aansluit bij de handelingen van de twee spelers. Het meisje pakt de pil, samen met het glas water. Nee, dat lieg ik. Ze grabbelt wat rond op het dienblad en doet alsof ze de pil tussen haar vingers neemt en naar haar mond brengt. Het meisje kijkt heel moeilijk als de enorme pil door haar keel glijdt. Ze neemt gretig nog wat slokjes water.

De dokter vraagt het meisje plaats te nemen op de operatietafel. Ze gehoorzaamt en de dokter loopt om de tafel heen, zodat zijn begeerlijke patiënte zich tussen hem en het publiek bevindt. De jonge vrouw giebelt wat en geeft aan dat de pil nog een beetje vastzit in haar keel. Ze krijgt nog een slokje water. De dokter geeft haar opdracht sterk aan de naam te denken die ze op het papiertje heeft geschreven. Dan vervolgt de dokter: Ik ga je nu onder mentale narcose brengen.  Zijn gedragen stem is heel overtuigend. Hypnose heet zoiets, toch? Het blondje moet zich concentreren op haar ademhaling.  De man glijdt met zijn handen door het luchtledige, richting het hoofd van het meisje en blijft daar even hangen terwijl hij schijnbaar met veel moeite de mentale narcose probeert op te wekken. Na enkele seconden is het meisje volledig van de kaart en kan de man beginnen met zijn grote goocheltruc.

De man bekent dat hij denkt te weten wat de naam is. Zijn handen houden stil boven de buik van Brandi en de dokter haalt diep adem. Hij trekt witte plastic handschoenen aan en ondertussen speelt de achtergrondmuziek een spannende filmtune om het publiek geboeid en de kijkers thuis aan de buis gekluisterd te houden. Ik moet zeggen dat ik nu wel heel erg nieuwsgierig was hoe deze vertoning verder ging verlopen. De man schuift het operatiehemd van Brandi aan de kant om haar buik te ontbloten. Na een shot van één van de camera’s is te zien hoe de verzameling spullen achter de operatietafel op een verrijdbaar kastje liggen, compleet met de stethoscoop die de jongeman eerder droeg. De man loopt uit beeld en komt terug met twee roomwitte handdoeken die hij op de broekrand en de boezem van het meisje legt.

Een schijnbaar desinfecterend middeltje uit een spuitbus en een wit doekje moeten de huid ontsmetten. De man plaats zijn rechterhand als een beschermende kom op de buik van Brandi, terwijl zijn andere hand half verborgen achter de rechterhand probeert om de pil weer uit het meisje te halen. Zijn linkerhand gaat steeds dieper, steeds verder in de buik van Brandi. Zijn gezicht krijgt een geconcentreerde uitdrukking. Dit zou het moment moeten zijn geweest dat het zakje nepbloed zijn rol begon te spelen. En dan plotseling komt zijn linkerhand omhoog, de helft van de vingers besmeurd met bloed, dat hij zo heerlijk fris aan zijn operatiehemd afveegt. Vanaf het verrijdbare tafeltje naast de dokter worden watten gepakt om het bloeden te stelpen, waarbij de dokter stiekem de pil meegapt. Vervolgens buigt de dokter de vingers van zijn linkerhand, behalve zijn wijsvinger, om de capsule te verbergen, waarna hij met een vrezende uitdrukking op zijn gezicht wederom doordringd in de bebloede weefsels van het meisje. Waneer zijn hand voor de tweede keer uit de buik van Brandi komt, klemt hij de capsule tussen zijn duim en wijsvinger.

Met een theatraal gebaar wordt de met bloed bedekte pil in een plastic beker gedeponeerd. De verontwaardigde en ontstelde blikken van de mensen uit het publiek waren zeker een foto waard. Vanuit een hoek, genomen boven het podium, zien we hoe de dokter zijn schijnbaar genezende handen over de wond legt. Daarna worden de handdoeken gebruikt om alle bloederige troep een beetje weg te vegen. Ergens tussen het schoonmaken door meen ik dat de man nog een soort pleister over de kapotte huid plakt.

Hij praat tegen zijn patiënte: houdt je ogen gesloten. Ik ga je nu uit mentale narcose halen. De geweldige illusionist klapt in zijn handen en zegt: open je ogen. Het meisje gehoorzaamt inschikkelijk. Ze mocht gelijk gaan zitten en de dokter loopt om de tafel heen naar zijn spullen, voor de capsule met het papiertje erin.

De man verkondigt dat hij het gevoel had dat Brandi tijdens de operatie aan de naam ‘Simon’ of ‘Simone’ zat te denken. Uiteraard bleek dit ook het geval te zijn, wat het papiertje in de capsule bewees. De muziek gaat over tot doorlopende susakkoorden en bombastische crescendo’s. Wat een wonder. Ik heb in lange tijd niet zo’n mooie goocheltruc gezien.

Zie hier de uitzending:

De nieuwe Uri Geller – aflevering 9 januari 2009

Read Full Post »